’घर’

            वास्तुत एक अनाकलनीय जादु असते. आज घर नावाच्या वास्तुचं मला फार अप्रुप वाटु लागलयं... २० व्या शतकाच्या शेवटाला जन्मल्याने 'ज्या घरात जन्मले' अस म्हणता येणार नाही खरतर पण तरी, मला वाटतं... तुम्ही काय, मी काय! आपण खरे घरातच 'जन्मत' असतो. एकदा नाही... कित्येकदा.... अगदी रोजच म्हणुयात ना...!

मी जन्मले.... आईच्या कुशीतुन बाहेर येऊन इथल्या फरशीवर पालथं पडले, रांगले तेव्हा.... इथल्या भिंतीचा आधार घेऊन चालू लागले तेव्हा... गॅलरीतल्या झोपाळ्यावर बसून लाड पुरवून घेतले तेव्हा... इथल्या कोप-यात भातुकलीचा लटीका संसार मांडला तेव्हा... जिव ओतून अभ्यास केला तेव्हा... बक्षीस मिळालं कि नाचले तेव्हा... प्रत्येक क्षणाला घर किती आपलं वाटत राहीलं... इथली माणसं वाटली कधी आपली, कधी परकी! पण घर नेहमीच माझं म्हणून काहीतरी राहीलं... अगदी आजसुद्धा शरीर आणि मन थकलं कि इथे विसावू पाहतं... अगदी आजही इथल्या भितींचा खुप खुप आधार वाट्टो. अगदी आजही इथल्या कोप-यात जगू वाट्टं... कोपऱ्यात-कोप-यापुरतचं....

          या चार भिंती, गार-गार फरश्या, वारा भरुन राहिलेली गॅलरी, प्रकाशाची वाट देणारी खिडकी... झालच तर खिडकीतून दिसणारी आंब्याची, जांभळाची नि कसली कसली झाडं, मागला झुळझुळ ओढा, रात्री पडणारा किर्र, गुढ अंधार... काहीतरी सांगु पहातो तो! ...खिडकीआतलं नि खिडकीबाहेरच.... सा-यावर माझा कॉपीराईट असल्यागत वाट्टं कधीतरी... पण एक मात्र खरं... या खिडकीआतल्या जगाला खिडकीबाहेरच्या जगाशिवाय अस्तित्व नाही आणि खिडकीबाहेरच्या जगाला खिडकीआतल्या जगाशिवाय अर्थ नाही. कसं इंटरकनेक्टेड! माझ्या भावविश्वाचं गाव उभारतय या दोन जगांच्या संगमावर... कित्ती काय काय दिलय या इंटरकनेक्शननं.. कधीच न संपणारी शांतता दिलीये. गच्ची नावाच भावणारं एकटेपण दिलयं. घड्याळाची सुरेल टिकटिक दिलीये. गळणा-या नळाचा आवाज दिलाय. खिडकीत उभारुन पावसाचा शिडकाव अनुभवण दिलय. खिडकीतून डोकावणारा चंद्र दिलाय. पानझडीत वसंत दिलायआणि जगताना नितांत आवश्यक अस समजुतदार दुःख दिलयं...

            घराच्या चार भितींत कोंडुन घेताना मी खरतर आणखी आणखी मुक्त होत जाते, मोकळ्या आभाळाला साद देत राहते. आज प्रकर्षाने जाणवलय... परक्या आभाळाखाली गेल्यावर किंवा रोजच आभाळ एकाएकी परकं भासु लागल्यावर घराची दारं जणू वर्षानुवर्ष आपली वाट पाहतायत अस वाटु लागतं. घर मला आपलेपणाबद्दल आश्वासन देत असतं... मी मात्र 'आपलं असं काय!' म्हणत कमालीची अस्वस्थ होत असते... ©Renuka