ग्रहण

प्रिय,
     मी पृथ्वीसारखी होते. तू खोदत होतस माझे भूभाग खोल-खोल. उलगडत होतास माझ्या अंतरंगातली रंगीबेरंगी खनिजं.. तू माझ्या भूगर्भातील ज्वालामुखी सुद्धा पाहीलास. मला वाटायचं हा ज्वालामुखी शांत करण्याचं काम फक्त तूच करु शकतोस. नंतर उमगलं मी फक्त तूलाच ते करु देत होते. विनाशकारी आणि जिवनदायनी ही दोन्ही रुपं मी तुझ्यासमोर निर्लज्जपणे उघडी केली. इतकच काय! माझी हतबलता, माझ्यातला वांझोटा भाग, माझ्या अंतरंगात होणाऱ्या अस्वस्थतेने माझ्या शरीरावर उमटणारे भूकंप... तू सारं सोसलस. माझं तारांगण उघड्या डोळ्यांनी मनसोक्त पाहिलंस. समुद्रासारख्या माझ्या खारट अश्रुंवर तू कविता केल्यास. मी आजारी झाल्यावर झाडं लावावीत तशी तू माझी वेणी-फणी केलीस. तू माझं सौंदर्य इन्जोए केलसं, तशीच माझी विराटता सहन केलीस. पण तू माणूस होतास हे मी नजरअंदाज केलं; तिथेच माझं चुकलं.
    माझ्यावरच्या प्रेमाच्या बदल्यात तू माझ्यावर उमलणा-या कित्येक कळ्या निर्दयीपणे खुंटल्यास. माझ्या पोटातली खनिजं तू तूझ्या हितासाठी वापरलीस. माझ्या चेह-यावरून येणारा बुद्धिमत्तेचा सुर्यापेक्षाही प्रखर प्रकाश तू तूझ्या डोक्यातली खानावळ शिजवण्यासाठी वापरलास. माझ्या हतबलतेत, माझ्या लाचारीत तू मला स्वतःचा गुलाम समजलास. माझ्या शरीरावर उमटणारे भूकंप तू बुझवलेस माझं सात्वंन करतोयस असं दाखवण्यासाठी. 
     ....तरीही... मी तूझ्यावर प्रेम केलं. कारण, मी तुला त्रास दिला तरी इसवीसन पुर्वी पासून तु माझ्याजवळच होतास. माझा सोडून दुस-याचा विचार केला नाहीस. पण आज तू मंगळावर जाऊन आलास. तूला दुस-या ग्यालेक्सीत इन्टरेस्ट वाटू लागला. तूझ्या वी-यांपासून तयार झालेली असंख्य लेकरं असणारी पोटुशी 'मी'  कुरूप झाले होते. तूला  नवं सौंदर्य हवं होतं...
     तू मंगळावर पाणी शोधू लागलास. चंद्रावर हवा शोधू लागलास. माझ्या आयुष्याला ग्रहण लागलं...
                                                                 तूझीच.         
                         
©Renuka