अंधार

Z bridge चा पुल नेहमी सारखाच गाड्यांनी भरला होता. तशी गर्दीचीच वेळ म्हणा ती. तिचं ओफिस सुटण्याची वेळ आणि मावळतीचा सुर्य यांची सांगड नेहमीचीच! आज घरी लवकर पोहोचायचं बंधन नाही म्हणुन ती निम्मं अंतर चालुन कापत होती... 'तेवढीच झोप लागेल दमल्यामुळे' तिचं logic...! पायाकडे बघितलं कि तिला तिची तुटकी चप्पल दिसे. तशी ती फार गरीब नव्हती. पण १० चप्पलच्या जोड्या असाव्यात इतकी हौशीही नव्हती.
मंद वाहणारा वारा अनुभवता यावा म्हणुन तिनं चेह-यावरचा स्कार्फ सोडला नि हातातली bag सावरत पुन्हा चालु लागली. त्याच्या सोबतच्या कित्तीतरी आठवणी कडेवर घेऊन, त्यांना छातीशी बिलगुन. ते दोघं सोबत असायचे तेव्हा ती नेहमी बॅग जड असल्याची तक्रार करायची. तो तिचे संकेत ओळखायचा अन् म्हणायचा "दे इकडे ती बॅग तुझे नाजुक खांदे दुखतील" ति हलकीच लाजायची. ति गुलाबी "मुलींची" बॅग असुन सुद्धा तो ती खांद्यावर घ्यायचा. आणि तिचं सगळच ओझं हलकं झाल्यासारखं तिला वाटायचं...
आता मात्र त्या बॅग पेक्षा तिला त्याच्या आठवणींच ओझच जास्त वाटु लागलं होतं. "इलाज नाही! तो थोडीच येणारे आता माझं ओझं उचलायला?!" ति स्वत:शीच म्हणली. मोठा श्वास टाकुन तिने वर पाहीलं अन् ती तिथेच स्तब्ध झाली. समोरुन तोच येत होता. कानात नेहमीच्या स्टाईलने अडकवलेल्या मोबाईलच्या कॅार्ड्स होत्या. त्यानं तिच्या आवडीचा शर्ट घातला होता. तिला वाटलं तिच्याशी बोलायला येतोय कि काय.... पण तिच्याकडे न बघता तो तिच्या बाजुने अलगद निघुन गेला. ती जागेवरच थांबली. मागे वळुन त्याच्या पाठमो-या आकृतीकडे पाहीलं नि मग तिला वास्तवाची नव्याने जाणीव झाली. तेच दु:ख, तोच त्रास पुन्हा नव्याने झाला.
डोळ्यातले अश्रु तिला काही नवीन नव्हते. ते कोणाला दिसु नयेत म्हणुन तिनं पुन्हा स्कार्फ बांधला नि चालु लागली. एव्हाना सुर्यही मावळला होता.
 "पडणारा अंधार सुद्धा आता माझाच आहे" ति म्हणाली.

©Renuka